Eerste dagen

Reizen is kennis verwerven. Twee eerste vaststellingen:
1) De mythe dat het water in Australië in de omgekeerde richting (tegenwijzerzin) wegloopt in een spoelbak is... een mythe. Water loopt hier gewoon op dezelfde manier weg, boven of onder de evenaar. Goed, al diegenen die enkel mijn blog volgen om dit mysterie ontrafeld te zien, kunnen nu stoppen met lezen.
2) In de Emiraten doen ze hun ‘grote boodschap’ à la française. Bij tussenlanding in Abu Dhabi was mijn verbazing groot toen ik een toilet binnenstapte en er geen zitvlak aantrof, maar enkel een gat in de grond met een douchekop ernaast om door te spoelen. Voor de rest een luchthaven die zo als decor in een SF-film als Star Wars kon fungeren. De Arabieren doen er alles aan om hun steden als oases van luxe en comfort te productplacen, maar ik kon er niets aan doen: het blijven volgens mij kunstmatig opgewekte luchtbellen in de dorre woestijn.
Tot zover het leerrijke gedeelte.
12 november.
Na ongeveer 28 uren reizen en met een anderhalf uur vertraging landde vlucht EY454 dan uiteindelijk in Sydney. Deel van de vertraging werd veroorzaakt door de quarantaine waarin ons vliegtuig geplaatst werd bij aankomst. Tot driemaal toe veerde iedereen recht om nadien weer naar zijn plaats verwezen te worden. Na wat rondvraag bleek dat er wellicht een hele bus spinnen mee was gereisd in de laadruimte, de passagiers mochten pas uitstappen nadat de volledige cabine ondergespoten werd met insectenverdelgers. Welcome in Australia!
Een dik uur later stond ik aan de receptie van mijn hotelletje, Glenferrie Lodge in Kirribili (dat heb ik echt niet zelf uitgevonden), het Noorden van Sydney, waar ik drie nachten zal verblijven. De douane passeren ging verbazend makkelijk. Waarschijnlijk te wijten aan mijn toch wel zeer betrouwbare engelengezicht, nietwaar?! Gelukkig had ik me een dag tevoren nog geschoren, ik vermoed dat ik mét baard wat langer had mogen uitleggen wat ik kwam doen in hun land.
Eens ingecheckt, besloot ik nog een frisse neus te halen en een rondje van de blok te maken. De frisse neus was er, een frisse pint daarentegen... Blijkt dat die onnozele Aussies net als hun Britse confraters nogal vroeg de deuren van hun pubs sluiten. Het was 23u en ik liep vruchteloos op zoek naar een glas vloeibaar vertier. Al bij al werd het nog een boeiende nachtelijke uitstap, zonder het goed te beseffen stond ik ineens onderaan de bekende Harbour Bridge, vanwaar ik een prachtig uitzicht had op Down Town Sydney en het vermaarde Opera House aan de overkant.
13 november
Volgende ochtend om 9u30 opgestaan na zo welgeteld toch wel een kwartier mijn ogen dicht gedaan te hebben gedurende de hele nacht. Het woord jetlag krijgt in mijn woordenboek weer een nieuwe dimensie. 9u30 dus. Normaal gezien een uur dat ik me graag nog eens omdraai in mijn bed, maar ik wilde persé het inbegrepen ontbijt halen. Trouwens, weet je waaraan ik voelde dat ik in feite in een ver en exotisch land zat? Het fluiten van de vogels. Echt waar! Helemaal anders dan bij ons in België. Geen kraaiende hanen of tsjilpende mussen, maar autoritair roepende kolibries en gekke kakadoo’s. Bizar.

Kwart voor tien. Eetkamer dicht. Ontbijt blijkt slechts tot 9u mogelijk. Oké, ook een goeiemorgen!
Uiteindelijk niet eens erg, want wat verderop in de buurt stuitte ik op een klein en gezellig Italiaans caféetje met heerlijke machiatto en Prosciutto Sandwich. En dat voor 9 dollar. Omgerekend een 7 euro. Eten is trouwens zeer betaalbaar, merk ik aan het einde van de dag op. Want ook ’s middags uitgebreid gegeten (Chicken Sandwich met frietjes) en een Beck’s voor 17 dollar. Hetzij iets van een 13 euro. Het magnifieke uitzicht kreeg ik er voor niets bij. Wie ooit eens naar Sydney trekt: zeker langs gaan bij Plontoon aan Darling Harbour. Een lounge-achtige bar/restaurant met uitzicht op de haven. Ik was zo gecharmeerd dat ik meteen mijn eerste poging ondernam om een baantje te versieren. De manager -een bonkige kerel van 1m90- stuurde me echter weer even vlot wandelen als ik op hem toestapte met de repliek dat er momenteel geen jobs vrij zijn en dat ik eens moest terugkomen met mijn cv. Ik besefte direct: ik had beter een dagje gewacht met mijn initiatief, tot die zakken van tien kilo onder mijn ogen verdwenen waren. Of ’t moet zijn dat mijn Engels accent hem niet beviel, dat kan ook.
De namiddag verder gevuld met administratieve regelingen: informeren voor een verzekering, openen van een Australische bankrekening en het aanvragen van een Australisch telefoonnummer. Bij deze, lieve mensen, kan ik u trouwens meedelen dat mijn Belgisch gsmnummer niet langer actief is (mijn iPhone werkt hier sowieso niet) en dat je mij voortaan kan bereiken op +61 (0)415448670.

Tegen 16u trein genomen richting Bondi Beach, de drang om de zee te zien was te groot. En ja hoor, ze waren er: de tientallen surferboys. Allemaal uiteraard zwaar geïmponeerd door die kathedraal van een borstkas die ik op mijn benen meesleep. Enfin, dat dacht ik althans in hun ogen te lezen. Van daaruit ook eens beginnen uitkijken naar een goedkope en gezellige herberg om vanaf zondag in te trekken. Echter niet veel soeps gezien, i’m getting too old for this, dacht ik zelfs op een moment. Tot ik in Kings Cross, een buurt die aan Bondi grenst en bekend staat voor zijn extravagante, marginale bevolkingsgroep. (prostitutie, sportsbars, veel herbergen, exclusieve loungebars, trendy jongeren) That’s where I fit in, blijkbaar. Vond er de Blue Parrot Hostel, waar een aangename en losse sfeer hing. Dus tenzij ik alsnog besluit voor couchsurfing te kiezen of een buitenkansje vind om een studio te huren voor een maand, zal ik vanaf zondag wellicht daarheen trekken om er een dorm te delen met drie of vijf anderen. Ik geniet nu dus volop van mijn laatste dagen privacy, dat kan ik u vertellen. Anderzijds, daarom ben ik hier: om dingen te doen, die ik anders nooit zou doen. Om nieuwe mensen te ontmoeten en te leren. Met altijd een single kamertje te huren, zal dat veel lastiger worden, weet ik nu al.
Zo, tot zover een eerste verslagje.
Tot slot wil ik eindigen met mijn ‘moment van de dag’, waarmee ik voortaan altijd mijn blog zal afsluiten.

Moment van de dag: Het afscheid in Zaventem. Bedankt aan de familie en vrienden die er waren. En bedankt aan Anneke, die voor een afscheid in ware Hollywood stijl zorgde door mij op totaal ongeoorloofde wijze achterna te lopen tot aan de douane. Which was nice and quite a moment. Proficiat, u bent genomineerd.
Als uitsmijter ook nog een quote van de dag: ‘The less we do, the better we are.’ Gelezen op een reclamepaneel van een merk dat verse sinaasappelsap maakt. Vanaf nu mijn levensmotto. Cheers!