23 november

Stijn Coninx en Marouane Fellaini, op zich hebben die twee weinig gemeen… en toch. Beide Belgen stonden met een bijna pagina grote foto in de belangrijke Australische krant The Daily Telegraph. De kalende regisseur zelfs in meerdere kranten, waarin hij bewierookt werd voor zijn film Sister Smile (Soeur Sourire dus), een biopic die bij ons in de vaderlandse pers genadeloos afgekraakt werd. Hier draait de film in verscheidene cinema’s. Fellaini kreeg dan weer aandacht voor zijn funky haardos. Tja, ieder zijn kwaliteiten.

Maar goed, om het dan maar weer eens over mezelf te hebben: ondertussen zit ik dus in de Randwick Lodge waar ik de komende vier weken zal verblijven tot Stijn (niet Coninx, maar Van Gijsegem) en neef Nico mij komen vervoegen in Sydney en we samen zuidwaarts richting Melbourne zullen verder reizen. Een rustige plek met inwoners van verschillende pluimage. Mijn overbuur is Pete, een vriendelijke Australische beer. Niet letterlijk dan, uiteraard.

Ik moet zeggen: het 'hostel-hoppen' viel me een beetje tegen. Op zich waren het wel leuke plekken, maar echt contact leggen bleek toch niet zo evident. Ten eerste omdat het voornamelijk jonge twintigers –of zelfs tieners- zijn die daar verblijven en ze meestal al in groepjes arriveren, hetgeen het als alleen reizende dertiger toch wat moeilijk maakt om pretentieloos te socializen. De gesprekken gaan meestal over de hangover van de afgelopen nacht en zoals jullie allemaal weten praat ik alleen graag over quantumfysica en de existentiële filosofieën van Kierkegaard. Ahum. Anyway, buiten wat vrijblijvende gesprekken met een koppel Hollanders en een Française daar dus weinig nieuws te rapen. Blijkt dat ik toch een redelijk kieskeurige mens ben als het op leggen van contacten aankomt. Tja, daarvoor dienen zulke reizen zoals deze: get to know yourself.

Buiten de hostels wel een paar interessante individuen ontmoet, zoals zaterdagavond, toen ik een kleinere, alternatieve concertzaal binnen viel. Voor 15 dollar kon ik er drie Australische bands aan het werk zien in een soort van Irish pub-omgeving. Top of the bill was Hungry Kids of Hungary, een groep uit Brisbane die al enkele jaren meedraait en stilaan ook in Europa wat weerklank krijgt (enfin, hun naam deed toch een belletje rinkelen bij mij). Was niet slecht, maar ik vond het een zwak doorslagje van Vampire Weekend. (die overigens honderd meter verderop een secret gig gaven, maar helaas volzet). Neen, dan was ik veel meer gecharmeerd door Deep Sea Arcade, een meer dan geslaagde kruising tussen Oasis, Grizzly Bear en Death Cab for Cutie. Go check it out, people! Live klinken ze trouwens krachtiger en hoekiger dan op hun MySpace. Een aangename ontdekking. Ze zijn nu stilaan aan het doorbreken in Australië. Dat heb ik dus allemaal vernomen via Damien, de geluidstechnicus van dienst. Coole kerel. Hij freelancet in zowat alle voorname clubs in Sydney en heeft ook een eigen groepje, Bayonets for Legs. Damien vertelde me dat hij een tijd in Amsterdam woonde en toen wel eens in Brussel verzeilde. Brugge staat nog op zijn to do-list. Ik heb het hem afgeraden en Sint-Stevens-Woluwe aanbevolen. In ieder geval, het werd een prettige avondvullende conversatie. Na afloop noteerde hij mijn telefoonnummer en beloofde eens rond te luisteren voor een job voor mij.

Vandaag ook een Belg tegengekomen, Kristof, een vertegenwoordiger uit Zemst. Hij heeft ook z’n hele hebben en houden in België opgegeven om zes maanden in Australië rond te trekken. Omdat hij hier ondertussen al redelijk ingeburgerd is (versta: hij surft), kon hij me een hele hoop nuttige tips geven om aan werk te geraken. Een vriendin van hem bekleedt bovendien een hoge functie in het Coogee Bay Hotel, en laat dat nu net de plek zijn waar ik een kleine week geleden gaan solliciteren ben! Morgen of overmorgen weet ik meer. Cross your fingers!

Want het begint me echt wel te ambeteren dat ik nog steeds zonder job zit, moet ik bekennen. Het doelloos rondlummelen en parkliggen –in Australië is dat een woord- heeft ook zijn grenzen qua amusementswaarde, merk ik na anderhalve week Down Under. Niet dat ik voor de rest stil heb gezeten, buiten het constante binnen- en buitenlopen van hotels en bars (op zoek naar werk, hé), ook een aantal boeiende dingen bezocht. Haaien van dichtbij gezien bijvoorbeeld, zij het dan achter glas. In het Sydney Aquarium kon je door een glazen gang wandelen terwijl de haaien en reuzeschildpadden boven je hoofd zwommen. Nice! Verderop ook pinguïns gespot. Blijkbaar leven die beesten echt in Australië, daar had ik eerlijk gezegd geen idee van.

Vrijdagochtend besloot ik na het zien van een prachtige foto in een krant om spontaan een whale watching tour mee te pikken. 70 dollar en hup, de wijde oceaan op, op zoek naar walvissen. Na ongeveer twee uren hotsen en klotsen vond onze skipper een moeder en haar kleintje. Het waren humpback whales, het soort walvis dat hoog opspringt uit het water om dan op de rug te landen en weer onder het oppervlak te verdwijnen. Een magnifiek tafereel, maar je kan het enkel van ver zien, want van het moment je dichterbij komt, houden ze zich koest en dobberen ze gezapig rond. Hier en daar een potje water blazen niet te na gelaten. Ondertussen zagen we vanop de boot hoe op het vaste land de hel losbarstte: bliksem, donder en regen. Op zee bleef het gelukkig rustig. Hoewel rustig in deze relatief is, gezien het niet geringe aantal mensen die naar een kotszakje greep tijdens de vijf uur durende rondvaart. ’s Avonds op het nieuws vernam ik dat de storm lelijk had huisgehouden in Sydney en omgeving, tal van woningen werden getroffen door de bliksem. Al viel daar die avond weinig van te merken, want toen ik rond een uur of tien nog achter een ijsje ging, stond ik aan de ijskraam achter een heel peloton pompiers. Best wel een merkwaardig zicht, zo een klein etablissement in een drukke uitgaansbuurt waar op zijn minst vijftien tot in de puntjes uitgedoste brandweerlieden stonden aan te schuiven voor een crèmeke. ’t Leek wel een videoclip voor YMCA.

En om de Frank Debooseres onder jullie tevreden te stellen, geef ik nog even een kort weerbulletin mee: afgelopen week was aangenaam warm, behalve zondag, toen teisterde een hittegolf de regio rond Sydney en werden er temperaturen gemeten tot over de veertig graden. Nu, ik kan wel wat warmte hebben –graag zelfs-, maar dit was er toch over. Mensen bleven binnen om te schuilen voor de hitte buiten. Ikzelf heb toch een poging ondernomen om buiten te komen en ben ’s avonds naar het Opera House getrokken, daar vond immers de finale van Australian Idol plaats, met gratis optredens van ondermeer Mika. Helaas bleek dat je op voorhand moest geregistreerd zijn, dus heb ik het gebeuren samen met een duizendtal anderen van op afstand gevolgd. Na het vuurwerk boven Sydney Harbour besloot ik dat mijn outdoor sauna-ervaring lang genoeg had geduurd en keerde ik huiswaarts. Randwick is dat dus vanaf dit weekend.

Moment van de dag: toen Damien me zaterdagavond na het tweede optreden vroeg ‘how I’m travelling?’ Waarop ik enigszins verrast maar doodeerlijk antwoordde: ‘By public transport’. Damien barstte in lachen uit. Bleek dat ‘How are you travelling’ eigenlijk zoveel betekent als ‘How are you doing’, maar dan in het Australische slang. Of hoe taalconfusies toch steeds weer tot hilarische momenten kunnen leiden.