becoming an Aussie

We zijn nu bijna een week ver en ik begin stilaan te wennen aan de Australische mentaliteit. De eerste dagen voelde ik me schuldig als ik niet elke minuut iets nuttig om handen had, een overblijfsel van de Belgische cultuur, neem ik aan. Dat schuldgevoel begint stilaan weg te ebben. Ik kan al eens een namiddagje nietsen, doelloos rondlummelen of met mijn kont de kwaliteit van een grasperk testen.
Ook mijn levensritme ligt in Australië helemaal anders dan thuis. Het zal voor velen wellicht onwaarschijnlijk klinken en de geloofwaardigheid van de rest van mijn blog ondermijnen, maar tot op heden was ik elke dag voor 8u uit de veren. Jawel! Kan ook moeilijk anders als die stekende zon meteen dwingend in je facade schijnt. De voorbije dagen verbleef ik in een backpackers hostel in Kings Cross, de Blue Parrot. Best aangenaam, maar ’s avonds nogal luidruchtig. Al kan dat ook soms plezant zijn, zoals zondagnacht, toen ze beneden in de keuken samen liedjes zaten te zingen tot 3u. Van Jeff Buckley’s Hallelujah tot Wonderwall van Oasis. Eén van die kerels kon fantastisch gitaar spelen en een ander meisje had de stem van een doorleefde nachtegaal.
Over vogels gesproken –daar gaan we weer- , die zijn hier echt wel anders. Les 1: ontbijt nooit op een parkbankje als er vogels in de buurt zijn. Die beesten kijken dus niet enkel passief toe tot er een stukje op grond valt, zoals die tammelingen in België, maar gaan proactief op zoek naar eten door simpelweg je boterkoek uit je handen te plukken.
Wat heb ik de voorbije dagen zoal gedaan? Veel rondgelopen. Op zoek gegaan naar een job, naar een verblijfplaats en voorts Sydney wat ontdekken. De zoektocht naar een vast stekje was trouwens behoorlijk boeiend, zo verzeilde ik zondag in een buitenwijk van de stad bij Jay, een drugsdealer van de zuiverste soort. Voorkome: lange blonde bles, ingevallen oogkassen, nerveuze bewegingen, spannende jeans over zijn smalle benen, botinnen en trillende handen. Hij bezat een pand met zeven kamers, de ene al ranziger dan de andere. Ik zweer het je, zelfs in de vuilste buurt van Brussel keurt de wooninspectie dit zonder pardon af en wordt Jay stante pede voor de rechter gedaagd. Kortom, ik heb vriendelijk bedankt en hem verder nog veel succes gewenst met zijn –euh- verhuurbezigheden.
Later wel succes gekend in mijn zoektocht, waardoor ik vanaf komende zaterdag mijn eigen stek heb in Randwick. Een rustige suburb van Sydney, op een kwartier (bus) van het centrum en een kwartiertje van Coogee Beach, een stukje strand net onder Bondi. In de buurt liggen de Randwick Race Course –de grootste en bekendste plek voor paardenraces- en het voetbalstadion van Sydney FC. De Randwick Lodge bestaat uit een binnenkoertje met terras en bbq, waarrond een zevental kamers liggen. Elk uitgerust met eigen tv, frigo, keukentje, kasten en microgolfoven. Ik kijk er eigenlijk naar uit. Hostels zijn interessant om mensen te leren kennen, maar rust of privacy heb je er nauwelijks. Als ik dus (hopelijk) binnenkort een job zou versieren, lijkt me dat een lastige combinatie.
Volgende concrete stap moet dus het vinden van een job worden. Wat niet evident blijkt. Tot nu toe is de score: 9 pogingen, nul voltreffers. Zelfs het Belgian Beer Café vond mijn diensten niet nodig, terwijl daar een Stella zonder kraag werd geserveerd. Deed pijn aan de ogen. Had ik misschien niet mogen zeggen. Soit.

Mijn meest hilarische jobaanvraag was toch wel die bij The Smart Group, waarvan ik een advertentie had zien hangen in een hostel. (opgepast: moment van de dag in aantocht) Zij beloofden werk te zoeken voor backpackers. Ik dus met open vizier onmiddellijk daarheen. Toen ik daar binnen struinde en louter om wat info wilde vragen, werd ik meteen een vergaderzaal ingestuurd. Door een misverstand bleek ik in een opleidingsklas verzeild te zijn. Ik werd ingewijd in de wondere wereld van de telecommunicatie en aangeleerd hoe ik als door to door verkoper mensen moest overtuigen om voor Optus te kiezen. Er viel werkelijk geen speld te krijgen in het discours van de brainwashmaster. Na ongeveer een kwartier (geloof me, dat kan lang zijn) op een bord compleet overbodige schema’s en diagrammen te tekenen, nam hij eindelijk de tijd om eens te ademhalen. Hij vroeg: zijn er aanmerkingen? Waarop ik: ‘Ja, ik vrees dat dit een misverstand is, ik kwam gewoon informeren wat jullie in de aanbieding hadden. Uit respect heb ik geluisterd tot nu, maar duurt dit nog lang?’ Hij: ‘Ja.’ Ik weer: ‘Oké, dan denk ik dat het beter is dat ik nu doorga.’ Hij: ‘Oké. Bedankt.’ Een vijftal minuten later stond ik op straat en vroeg ik me af wat er nu net gebeurd was.
In de Blue Parrot enkele leuke mensen leren kennen. Ik deelde de kamer met John (Nieuw-Zeeland), Nadine (Frankrijk) en Jeremy (Canada). Vooral Jeremy was een speciaal figuur. Een jongeling met wilde, blonde haren, bedekt met een hoedje. Hij is hier om fruit te plukken en daarmee rijk te worden. In Canada werkte hij ook in de fruitteelt. Volgens hem kun je daarmee tot 200 dollar per dag verdienen, vooral de appel- en kersenpluk blijkt lucratief te zijn. Ik houd het in mijn achterhoofd voor later, bedankt Jeremy.

Verder in Sydney vooral gecharmeerd geraakt door de Botanical Garden, waar de vleermuizen hun woonst hebben. Elk avond rond zes à zeven uur worden ze wakker en zwermen ze uit over de stad, een redelijk indrukwekkend beeld, moet ik zeggen. Ben ook naar het Sydney Asquarium geweest, een paar haaien gaan begroeten. Lieve beesten. Ingang was gratis, want Nadine ( de Française) had een pasje waarmee je gratis in musea kon en aangezien zij richting Canberra vertrok, liet ze de laatste geldigheidsdag van haar pasje voor mijn rekening.
Zaterdag een leuke babbel gehad op Bondi Beach met Joelle, een ex-collega van Stijn die al anderhalf jaar in Sydney woont. ’s Avonds een steak-friet gegeten voor tien dollar, omgerekend een zeven euro. En toch smaakte het.

Tot slot nog een top 3 van gekste dingen die ik hier al zag:
1) Sydney Party Bus: een knalrode bus die loeiharde beats produceert en waarin stroboscopische lichten voor een feestsfeer zorgen. Aan boord: allemaal dronken Britten.
2) Een stomme, bejaarde man die middels een apparaatje op zijn stembanden toch kon praten met zijn vrouw. De Robocop-stem moest je er wel bijnemen.
3) Een Chinese travestiet (man werd vrouw), met een Indiër als lief.

groeten en tot de volgende blog, hopelijk tegen dan al info over een job!